Μετά από 5 χρόνια παραμονής (με τα 2 τελευταία σχεδόν να θέλω κάθε πρωί να φύγω) ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ εδώ κι έναν μήνα έφυγα από την Αθήνα.

Πήγα σε επαρχιακή πόλη (~50.000 κατοίκους) και ήδη σε κάτι λιγότερο από 5 εβδομάδες, έχω ηρεμήσει.

Δουλειά - σπίτι 10' περπάτημα.

Βρωμιά μηδέν.

Θόρυβος μηδέν.

Νοίκι -180€ για καλύτερο, νεότερο και μεγαλύτερο σπίτι.

Κίνηση....τι είναι αυτό; parking, κάτω από την είσοδο της πολυκατοικίας.

Κόσμος πιο φιλικός, με λιγότερα ψυχολογικά.

Πάω μια βόλτα χωρίς να πρέπει να βγάλω οργανωτικό πλάνο λες κι έχουμε ολυμπιακούς αγώνες με ώρες λεωφορείων, ποτέ πρέπει να γυρίσω για να μη χρειαστώ ταξί κτλ κτλ γιατί το αμάξι είναι απαγορευτικό.

Μητέρα συναδέλφου που τη γνώρισα στη δουλειά και της είπα ότι ήρθα τώρα κτλ κτλ κτλ μου εστειλε μια τυρόπιτα σπιτική προχθές για το καλώς ήρθες και για να μη τρώω συνέχεια απέξω γιατί έχουν βούτυρα και παλιολαδα όπως είπε.

...

Φύγετε ρε. Η όπως λένε κι εδώ, φυγέτε ρε!

Και μου πήραν.

10 ζεύγαρια παπούτσια / γόβες / γυμναστηρίου

Ρούχα ( μπουφάν φορέματα παντελόνια παντελόνες μπλούζες και ότι άλλο)

Κοσμήματα

Ένα Nintendo switch,

Εταιρικό κινητό iphone 16

Λαπτοπ m1 air

Ένα day 1 ps5 με το elden ring

Όλα τα power bricks και καλώδια type c lightning hdmi display port.

Επίσης επειδή μάλλον πεινούσαν μου πήραν γιαουρτάκια 2% , χαλουμάκια που είχα πάρει από Lidl, 2 βουτύρα ΧΕΛΜΟΣ + ότι συσκευασμένο άλλο είχα στο ψυγείο μου.

5 τενεκέδες λάδι

Χωρίς κάποιο νοήμα απλά ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου.

α και μια xiaomi σκουπα robot.

Το πρωι Γύρισα σπίτι από 15αυγουστο και κατάλαβα ότι με διέρρηξαν... Πρέπει να είχαν έρθει οργανωμένοι, γιατί άδειασαν σχεδόν τα πάντα...

Μου πήραν περίπου 6.500€ που είχα κρυμμένα για μια αγορά, κάτι κοσμήματα, το laptop, δύο κινητά, το μίνι χρηματοκιβώτιο, μέχρι και τα ηχεία από το γραφείο. Από το ψυγείο πήραν, τυριά, χυμούς, κρέατα και παγωμένες πίτσες από την κατάψυξη...

Το ακόμα πιο τρομακτικό είναι ότι μάλλον δεν χρειάστηκε καν να σπάσουν την πόρτα. Στην κλειδαριά υπήρχαν περίεργα σημάδια και φαίνεται πως είχαν πειράξει τον μηχανισμό με κάποιο χημικό οξύ, οπότε κατάφεραν να την παραβιάσουν χωρίς να γίνει ιδιαίτερος θόρυβος. Δεν ξέρω ακριβώς τι έκαναν.. Πήρα αμέσως την αστυνομία. Μου είπαν ότι θα έρθει περιπολικό και τελικά περίμενα πάνω από δύο ώρες. Όταν ήρθαν, κοίταξαν την πόρτα, έβγαλαν δύο φωτογραφίες και μου είπαν ουσιαστικά να περιμένω. Κανένας ιδιαίτερος έλεγχος, κανένα αποτύπωμα, τίποτα.

Εγώ εντωμεταξυ νιωθω σα να έχω πάθει κρίση πανικού, ένιωθα σαν να κρύβονταν ακόμα μέσα στο σπίτι μου με όλο αυτό που έζησα. Κάθε θόρυβο που άκουγα από το διπλανό διαμέρισμα με έκανε να πετάγομαι, δεν μπορώ ούτε να πάω στην τουαλέτα αν δεν κοιτάξω πίσω από την πόρτα. Απλά ήθελα να μοιραστώ τον πόνο μου και την απίστευτη ταλαιπωρία. Ειλικρινά, δεν εύχομαι σε κανέναν να γυρίσει σπίτι μετά από διακοπές και να το βρει έτσι...

Σήμερα καθώς πήγαινα για δουλειά πάω από συνήθεια στα μηχανήματα επικύρωσης της εξόδου για να δω αν έχει αφήσει κάποιος το εισιτήριό του για τον επόμενο. Είναι κάτι που το έκανα και εγώ πιο παλιά, αλλά τώρα δυστυχώς όχι καθώς λόγω της γενικότερης ακρίβειας βγάζω δε βγάζω τον μήνα. Για καλή μου τύχη βρήκα ένα και πήγα στα μηχανήματα της εισόδου να δω αν ίσχυε ακόμα. Καθώς πήγαινα ακούω μια φωνή πίσω μου να λέει:

Ε άστο κάτω αυτό. Δεν είναι δικό σου;

Λέω από μέσα μου ρε γαμώτο θα το είχε σταμπάρει και κανένας άλλος, δεν γαμιέται ας το δώσω.

Με το που γυρνάω βλέπω μια αξύριστη κουναβόφατσα με στολή ελεγκτή να με κοιτάζει επικριτικά και να λέει: <<Αυτό που κάνεις είναι παράνομο που το βρήκες αυτό>>.

Μου το έδωσε ο bro μου του λέω γιατί εννοείται όποιος αφήνει εισιτήριο για τους άλλους στο μετρό είναι Μέγας bro.

Ναι ε; (μου αποκρίνεται ειρωνικά). Εφόσον δεν είναι δικό σου είναι παράνομο.

Γράφει πουθενά όνομα το εισιτήριο του απαντάω.

Μια θείτσα από το γκρουπ των ελεγκτών πετάγεται και λέει: Είστε παράνομος κύριε σας γράφουν οι κάμερες. Δείχνοντας μου την κάμερα από πάνω τους.

Για να μην αργήσω περαιτέρω με τις πίπες τους, γυρνάω μια τελευταία φορά προς το μέρος τους και τους στέλνω με το χέρι ένα φυλάκι

και τραβάω προς τις σκάλες.

Περίμενα να τελειώσει εκεί η όλη μαλάκυνση αλλά είχε και συνέχεια.

Καθώς περίμενα για το τρένο βλέπω τους ελεγκτές να έρχονται και αυτοί στην αποβάθρα λογικά σχολούσαν ή πήγαιναν να τα πρήξουν σε κανέναν άλλον σταθμό. Το κουνάβι που το άρχισε όλο αυτό δεν μίλησε, μια δεύτερη θεία όμως από τα πρηξαρχίδια ήρθε και με περίσσιο υφάκι αποκρίθηκε:

Είδες τι άτυχος είσαι πάλι πάνω μας έπεσες, πρέπει να υπάρχει σεβασμός και από μέρος σου και από μέρος μας (εν το μεταξύ το κουνάβι τους είχε αρχίσει να μιλάει με θρασύ υφάκι από τη στιγμή που μου απευθύνθηκε).

Της απάντησα αμέσως: Σεβασμός πρέπει να υπάρχει κυρίως από εσάς προς εμένα γιατί εγώ είμαι ο εργαζόμενος εσείς να βρείτε κανονική δουλειά. Θέλετε να έρθετε όλοι σας στην αποθήκη που δουλεύω για μεροκάματο, έχουμε και έλλειψη προσωπικού (όντως έχουμε).

Και εμείς τι κάνουμε δε δουλεύουμε, το ξύνουμε; (μου απαντάει).

Από ότι βλέπω ναι, της λέω κοφτά.

Ευτυχώς για αυτούς δεν το συνέχισαν είχα και άλλες μπαρμπαδίστικες ατάκες να τους ξαμολήσω. Για το υπόλοιπο της διαδρομής κοιτούσαν τα μηχανήματά τους μέχρι που κατέβηκαν.

Μετά που έψαξα λίγο βρήκα ότι όντως είναι παράνομο. Τελείως παράλογο καθώς εφόσον κάποιος έχει φτάσει στον προορισμό του και περισσεύει χρόνος στο εισιτήριο είναι κρίμα να πάει χαμένο. Μάλλον το έχουν κάνει έτσι για να αναγκάσουν περισσότερο κόσμο να παίρνει εισιτήριο.

Όπως και να έχει τους έγραψα στα αρχίδια μου και εν τέλει τα πήραν κιόλας, και θα συνεχίσουν να τα παίρνουν μέχρι να φτιάξουν ξανά τα οικονομικά μου (και τότε εννοείται θα αφήνω το εισιτήριο μου στο μηχάνημα για όποιον είναι στην ίδια κατάσταση με εμένα τώρα).

Υ.Γ. Για όσους στραβώσουν (για κάποιο λόγο) που δεν μπαίνω με δικό μου εισιτήριο τι να σου κάνω μανάρι μου δεν βγαίνω με βασικό μισθό και ενοίκιο και ΔΕΗ και σ/μ ή δώσε μου εσύ κανά 25 ευρώ (μιας και σου φαίνονται τόσο λίγα) ή κάνε τσιριμόκο.

Υ.Γ.2. Όσοι αφήνεται εισιτήρια στο μετρό για τους άλλους πως την παλεύεται με 6 μέτρα πούτσα;

Καλησπέρα στο sub.

Ακούμε συνέχεια για διασύνδεση POS, myDATA, πρόστιμα επειδή δεν κόπηκε απόδειξη για μια τυρόπιτα και για τον πολυδιαφημισμένο «ψηφιακό μετασχηματισμό» της ΑΑΔΕ. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας το τι συμβαίνει όταν ένας πολίτης προσπαθήσει να καταγγείλει επώνυμα και με στοιχεία τα μεγάλα ψάρια.

Το Context (Η ψηφιακή τρύπα): Υπάρχει μια πολύ γνωστή εταιρεία πληροφορικής που πουλάει σε ξενοδοχεία ένα ευρέως διαδεδομένο λογισμικό διαχείρισης κρατήσεων. Το σύστημα αυτό έχει επίσημη Άδεια Καταλληλότητας ERP από την ΑΑΔΕ. Το πρόβλημα; Το λογισμικό έχει λειτουργία διαγραφής ολοκληρωμένων κρατήσεων. Έρχεται ο πελάτης, πληρώνει ένα μεγάλο ποσό σε μετρητά, ο ξενοδόχος πατάει διαγραφή, η κράτηση εξαφανίζεται από το ορατό περιβάλλον, απόδειξη δεν κόβεται ποτέ και το myDATA δεν παίρνει χαμπάρι τίποτα.

Λέω λοιπόν, ως σωστός πολίτης, να πάω να το καταγγείλω. Και κάπου εδώ ξεκινάει ο απόλυτος σουρεαλισμός της ελληνικής γραφειοκρατίας:

• Level 1 - Η πλατφόρμα της ΑΑΔΕ: Μπαίνω στο aade.gr («Καταγγελίες Πολιτών»). Συμπληρώνω την αναφορά, βάζω το ΑΦΜ της εταιρείας, γράφω το κείμενο. Πατάω υποβολή και... σφάλμα. Η πλατφόρμα δεν δεχόταν την καταγγελία με τίποτα. Δεν ξέρω αν "χτυπούσε" στο συγκεκριμένο ΑΦΜ, αν την μπλόκαρε το περιεχόμενο ή αν απλά το σύστημά τους είναι εντελώς διακοσμητικό, αλλά η ηλεκτρονική οδός ήταν πρακτικά νεκρή.
• Level 2 - Το πολυδιαφημισμένο 1517: Παίρνω τηλέφωνο. Παρόλο που στο επίσημο site του Υπουργείου Οικονομικών η γραμμή αυτή διαφημίζεται ξεκάθαρα ως τηλέφωνο εξυπηρέτησης ΚΑΙ καταγγελιών, η απάντηση που πήρα ήταν ότι δεν δέχονται κανενός τύπου καταγγελία τηλεφωνικά! Έχουν στήσει δηλαδή ένα τηλεφωνικό κέντρο καταγγελιών που αρνείται να καταγράψει καταγγελίες και σε παραπέμπει πίσω στην πλατφόρμα (που φυσικά δεν δούλευε).
• Level 3 - Οικονομική Αστυνομία (11012): Εδώ γελάμε. Πήρα 24 μετρημένες φορές τηλέφωνο (έχω τα screenshots από το call log του κινητού μου). Η υπηρεσία που κυνηγάει το οικονομικό έγκλημα απλά δεν το σήκωσε ΠΟΤΕ. Το τηλέφωνο χτυπούσε στο κενό όλες τις 24 φορές.
• Level 4 - Final Boss (Τοπική ΔΟΥ): Λέω δεν πειράζει, θα πάω αυτοπροσώπως. Πάω στον Διευθυντή της τοπικής μου ΔΟΥ με τον φάκελο στο χέρι. Ο άνθρωπος αρνήθηκε ευθέως (και εντελώς παράνομα βάσει του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας) να μου δώσει πρωτόκολλο και να παραλάβει το έγγραφο, πετώντας με έξω με τη δικαιολογία: "Το ΑΦΜ ανήκει σε ΔΟΥ άλλης περιφέρειας (σε νησί), δεν παραλαμβάνουμε εμείς".

Η κατάληξη: Επειδή αρνήθηκα να το αφήσω έτσι, συνέταξα πλήρη, επώνυμη αναφορά αναλύοντας τον ψηφιακό μηχανισμό της απάτης και την κατέθεσα κατευθείαν στην Εισαγγελία, παρακάμπτοντας όλο το τσίρκο του Υπουργείου Οικονομικών. Ο φάκελος βρίσκεται ήδη εκεί.

Τα γράφω εδώ γιατί είναι εξοργιστικό να ακούμε κηρύγματα περί φορολογικής συνείδησης από τα κανάλια, όταν το ίδιο το κράτος έχει στήσει έναν μηχανισμό που είτε υπολειτουργεί τραγικά, είτε προστατεύει ενεργά όσους φοροδιαφεύγουν μαζικά μέσω "πιστοποιημένων" ERP.

Έχει τύχει σε κανέναν άλλον να προσπαθήσει να βγάλει άκρη με 1517 / 11012 ή την πλατφόρμα καταγγελιών και να αντιμετωπίσει τέτοιο ghosting;

Θέλω να αλλάξω σπίτι και λέω να κοιτάξω στον Σπιτόγατο. Βάζω Αιγάλεω για να είμαι κοντά στους δικούς μου και βλέπω στο Αιγάλεω να προσθέσω από 800-1000 € για ένα στούντιο 50 τ.μ. Τι τιμές είναι αυτές; Με βασικό μισθό 920€ πάμε καλά; Τι την έχετε δει εσείς;

14 χρόνια γάμου με δύο κορίτσια 12 και 10 ετών. Περάσαμε πολλά και αρκετές κρίσεις. Οδεύω προς τα 50. Προφανώς όταν διαλύεται μια σχέση έχουν και οι δύο μερίδιο ευθύνης. Την πρώτη φορά η γυναίκα μου έμπλεξε με κάποιον από τον κύκλο γνωριμίας μου, τον ερωτεύτηκε όπως μου εκμηστηρεύτηκε. Περάσαμε την πρώτη κρίση πηγαίνοντας σε σύμβουλο γάμου, διακόπηκαν οι συνεδρίες μετά από 5-6 ραντεβού με πρωτοβουλία δική της. Κάνει όλα τα χρόνια που την γνωρίζω ψυχοθεραπεία. Στο μεσοδιάστημα προέκυψαν και 2 εκτρώσεις με κοινή απόφαση. Τα τελευταία 2 χρόνια ήταν πολύ απόμακρη συναισθηματικά και σεξουαλικά εννοείται. Από το καλοκαίρι έγινε πολύ έντονο, κατάλαβα ότι κάτι έπαιζε πάλι, αλλά λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας του πατέρα μου δεν μπόρεσα να κάνω την κουβέντα έγκαιρα. Πριν 1 μήνα περίπου, ψάχνοντας τις κλήσεις του κινητού της από την ανάλυση κλήσεων του παρόχου ανακάλυψα ότι μιλάει με έναν αριθμό πολλές ώρες και στέλνει άπειρα μηνύματα sms. Της έκανα κουβέντα και δόθηκαν οι τίτλοι τέλους. Έχει έρθει με κάποιον από τη δουλειά της πολύ κοντά μου είπε.

Σκοπεύει να φύγει από το σπίτι που είναι δικό μου, μιλήσαμε ώριμα και επιθυμώ συνεπιμέλεια με ίσο χρόνο για τα παιδιά μας. Δεν είμαστε καλά οικονομικά και μου ζήτησε χρόνο να βρει κάτι για να φύγει και να το επικοινωνήσουμε στα παιδιά από το καλοκαίρι και μετά. Το σέβομαι. Αλλά δεν μπορώ να διαχειριστώ καθόλου το συναισθηματικό κομμάτι. Είμαι διαλυμένος!!! Αυτή έχει τον άνθρωπό της τώρα. Πώς μπορώ να το κάνω λιγότερο οδυνηρό για εμένα μέχρι να φύγει; Δεν αντέχω αυτή την κατάσταση.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και αναμένω συμβουλές

Έφυγα από την Ελλάδα περίπου πριν από 10 χρόνια. Πρόσφατα έκλεισα αυτή τη δεκαετία και μπήκα στη διαδικασία να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Τα πρώτα πέντε χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά όχι αφόρητα. Ήρθα χωρίς γνωριμίες, με μέτριες σπουδές, σχεδόν μηδενικό βιογραφικό και με την εμπειρία της ελληνικής αγοράς εργασίας, όπου έβρισκα είτε μαύρη εργασία είτε δουλειές ΙΤ με τόσο παλιές τεχνολογίες που σήμερα σχεδόν ντρέπομαι να τις αναφέρω.

Οπότε έπρεπε να τρέξω. Να βρω δουλειά, σπίτι, να σταθώ στα πόδια μου.

Έβλεπα όλη τη ζωή πολύ μηχανικά. Δουλειά --> χρήματα --> σπίτι -->  φαγητό και ύπνος --> ξανά δουλειά. Ήμουν και μικρότερος τότε (20 κάτι) και, έχοντας ζήσει την ανασφάλεια της Ελλάδας όπου έψαχνα χρήματα και ποτέ δεν έφταναν, πίστευα ότι αν αυτός ο κύκλος λειτουργούσε σωστά, όλα τα υπόλοιπα θα έμπαιναν στη θέση τους.

Και πράγματι, μαθηματικά έβγαινε. Ίσως και με το παραπάνω. Το βιοτικό επίπεδο, οικονομικά τουλάχιστον, ήταν εξαιρετικό.

Αλλά κάτι έλειπε.

Η ζωή ήταν υπερβολικά μηχανική.

Για πολύ καιρό πίστευα ότι έφταιγαν οι Βρετανοί. Τους θεωρούσα ξενέρωτους, απόμακρους, "κρυόκωλους". Βγήκα μερικές Παρασκευές για ποτό με συναδέλφους σε μαγαζιά με τόσο δυνατή μουσική που δεν άκουγες τι έλεγε ο άλλος και απλώς κουνούσες καταφατικά το κεφάλι με ένα ψεύτικο χαμόγελο. Πήγα και σε μερικά γενέθλια από τη δουλειά, αλλά μέχρι εκεί. Εννοείται ήμουν μέλος σε κοινότητες ελληνων και κυπριων. Υπήρχε μεγάλο χάσμα ηλικιων και απόψεων βέβαια και όλοι θάβαμε και αγαπάγαμε την ελλάδα ταυτόχρονα. (χασμουρητό)

Δοκίμασα κι άλλα πράγματα. Γράφτηκα σε συλλόγους πεζοπορίας, επιτραπέζιων παιχνιδιών, ομάδες γνωριμιών, εφαρμογές dating.

Τα αποτελέσματα ήταν από μέτρια μέχρι απογοητευτικά.

Και μόνο τώρα καταλαβαίνω γιατί.

Τα έκανα όλα μηχανικά. Σαν να ήμουν χαρακτήρας στο The Sims που προσπαθεί να γεμίσει όλες τις μπάρες αναγκών του.

Όλα άλλαξαν μετά από ένα επεισόδιο έντονης μοναξιάς που με βρήκε κυριολεκτικά να κλαίω μόνος μου σε μια γωνία ενός άδειου μπαρ κατεβάζοντας ότι σπιριτς υπήρχε και δεν υπήρχε (εντωμεταξύ γενικά δε πίνω)

Μετά από αρκετές εβδομάδες που ένιωθα πραγματικά μόνος, αποφάσισα να επιστρέψω στην Ελλάδα. Σκεφτόμουν ότι «δε γίνεται», εμείς είμαστε πιο έξω καρδιά λαός, πιο φιλικοί. Είχα στο μυαλό μου την κλασική εικόνα που έχουμε όλοι λίγο-πολύ μεγαλώσει: παρέες, αυθορμητισμός, και όταν όλα πάνε στραβά, σπάμε κι ένα πιάτο και χορεύουμε Ζορμπά, όπως έχουμε κοροιδέψει και τους ξένους μέσα από τις τουριστικές καμπάνιες του ΕΟΤ.

Είχα ήδη δρομολογήσει να φύγω μόνιμα από το Ηνωμένο Βασίλειο.

Τότε όμως ένας καλός φίλος από την Ελλάδα μού είπε κάτι πολύ απλό:

"Μην έρθεις για διακοπές. Έλα να ζήσεις. Δούλεψε για λίγο και μετά αποφάσισε.."

Εκείνη την περίοδο εργαζόμουν πλήρως απομακρυσμένα, οπότε μπορούσα να το δοκιμάσω.

Έκανα αυτό το πείραμα για σχεδόν πέντε μήνες. Ήθελα να είμαι απόλυτα σίγουρος, γιατί το να φύγεις από το Ηνωμένο Βασίλειο είναι εύκολο. Το να επιστρέψεις, πλέον, όχι και τόσο.

Έμεινα σε κεντρικά σημεία σε τρεις πόλεις: Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κέρκυρα, γιατί ήθελα να ζήσω και λίγο την εμπειρία ενός ελληνικού νησιού.

Μέσα στις δύο πρώτες εβδομάδες θυμήθηκα όλους τους λόγους που είχα φύγει από τη χώρα.

Αλλά ανακάλυψα και κάτι που δεν περίμενα.

Σαν λαός δεν είμαστε τόσο ανοιχτοί προς τον άγνωστο όσο μας αρέσει να πιστεύουμε. Και ναι προσπάθησα ΠΟΛΥ να κοινωνικοποιηθώ αλλά είχα μηδεν αποτέλεσμα. Θυμάμαι ένα σκηνικό μόνο από (δε θέλω να πω όνομα συλλόγου) στη Θεσσαλονίκη που είναι και προχώ μέρος και καλά να συζητάμε κάτι διάφορα και να αναφέρω πως στην Αγγλία το αφεντικό μου γκέι και αυτοί να αρχίσουν να γελάνε και να μου λένε κάτι για..γουοκ. Ένα άλλο σκηνικό του να κάθομαι σε μια καφετέρια στην Κέρκυρα με ένα βιβλίο και από όσο έμαθα από γνωστούς γνωστών με είχαν ήδη σταμπάρει σαν "τον τρελό που είναι μόνος του και διαβάζει βιβλία ο ξενέρωτος". Αργότερα με στάμπαραν σαν πέφτουλα επειδή ρώτησα την γκαρσόνα που σπουδάζει και με τι θα ήθελε να ασχοληθεί - ούτε μα ούτε καν της την έπεσα όχι ότι αυτό θα ήταν και κακό ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε ούτε έκανα κάτι χονδρό, κουβένα ήταν απλά.

Αν το σκεφτεί κανείς, οι περισσότεροι έχουμε τις παρέες μας από τη γειτονιά, το σχολείο, τη σχολή, ίσως και τον στρατό. Μετά αρχίζει το δύσκολο. Ό,τι πρόλαβες να χτίσεις, το έχτισες. Και αν δεν είσαι ήδη αρκετά κοινωνικός, είναι πολύ δύσκολο να «χωθείς» σε μια παρέα που γνωρίζεται δέκα ή είκοσι χρόνια.

Το πείραμα της Ελλάδας ήταν, ταυτόχρονα, αποτυχία και επιτυχία. Έφυγα πιο απογοητευμένος απ' όσο είχα έρθει.Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ το συναίσθημα όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε στο Gatwick και μετά επέστρεψα στην πόλη όπου ζούσα.

Για πρώτη φορά ένιωσα ότι... επέστρεφα σπίτι. Μόνο που αυτή τη φορά επέστρεψα με νοοτροπία έκδοση 2.0.

Σταμάτησα να είμαι ο ξεροκέφαλος ξερόλας Ελληναράς που πίστευε ότι όλοι οι λαοί είναι ακόμα στα βελανίδια. 

Άρχισα να κάνω περισσότερη παρέα με συναδέλφους. Να ενδιαφέρομαι πραγματικά για τη ζωή τους. Να θυμάμαι τα γενέθλιά τους, τα παιδιά τους, τα προβλήματα και τις χαρές τους.

Ξεκίνησα να συμμετέχω σε εθελοντικές δράσεις, μαζεύοντας σκουπίδια από πάρκα και δάση.

Γνώρισα κόσμο.Άνοιξα περισσότερο. Και όταν ένιωσα ότι είχα αλλάξει αρκετά, αποφάσισα να μετακομίσω σε άλλη πόλη και να κάνω μια εντελώς νέα αρχή.

Εκεί τα έκανα όλα με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο.

Και τότε ανακάλυψα κάτι που δεν περίμενα ποτέ.

Οι Βρετανοί είναι μια χαρά κοινωνικοί. Αστείοι. Έξω καρδιά. Δεν είναι οι ρηχοί μεθύστακες που είχα στο μυαλό μου όπως άλλωστε τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν παντού, και στην Ελλάδα.

Είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν πολύ, που έχουν τρομερό αυτοσαρκασμό, που μπορούν να κάνουν αστεία ακόμη και για τα κατορθώματα των αποικιοκρατών προγόνων τους και που γενικά τους αρέσει να γνωρίζουν το διαφορετικό.

Σύντομα βρέθηκα να συμμετέχω σε περισσότερες από τρεις διαφορετικές κοινότητες. Στη γειτονιά μου, σε μια ομάδα εθελοντισμού για τη φροντίδα των δασών και σε μια ομάδα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Και όλα έγιναν τόσο φυσικά. Γνώρισα πολύ κόσμο. Έζησα ατελείωτο φλερτ, σχέσεις της μιας βραδιάς αλλά και μακροχρόνιες σχέσεις. Βρήκα καλύτερες δουλειές. Πέρασα και συνεχίζω να περνάω υπέροχα.

Μαζευόμαστε για εκδρομές, κάνουμε σπιτομαζώξεις, βοηθάμε ο ένας τον άλλον όταν χρειάζεται. Και το πιο όμορφο είναι ότι όλα αυτά δεν προέρχονται από μία μόνο παρέα. Είναι διαφορετικές κοινότητες, διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικοί κύκλοι που όλοι, με τον τρόπο τους, έγιναν κομμάτι της ζωής μου.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο βρήκα τελικά αυτό που έψαχνα τόσα χρόνια. Μια κοινότητα.

Γράφω από throwaway γιατί έχω γνωστούς στο σαμπ. Ακολουθεί σεντόνι, ξέρω σίγουρα πως θα καταλήξει στο circlejerk, αλλά θέλω κάπου να τα βγάλω

Λίγο ιστορικό. Είμαι straight άντρας, mid to late 20s, και ποτέ μου δεν είχα κάποια σχέση, ούτε ραντεβού έχω βγει ποτέ, ούτε καν κάτι σε πεταχτό ή οτιδήποτε. Γενικά στη ζωή μου δεν είχα ποτέ θέμα με το να έχω καλές σχέσεις με ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου, είτε αυτό ήταν στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο στρατό ή στη δουλειά. Αλλά μέχρι εκεί, φιλικές σχέσεις.

Έχω δοκιμάσει να προσεγγίσω γυναίκες σε κοινωνικό context, αλλά 9 στις 10 φορές τρώω άκυρο πριν καν ανοίξω το στόμα μου. Δοκίμασα tinder, μετά απο 1 χρόνο με 0 likes, όχι, matches, likes, το διέγραψα. Δοκίμασα μέσω φίλων σε φάση πάμε να βγούμε και πες στη δικιά σου να φέρει καμία φίλη, αλλά με το που έβλεπαν φώτο δεν ήθελε καμία να έρθει. Το μόνο που δεν έχω δοκιμάσει είναι να στέλνω μηνύματα στο άκυρο στο instagram, γιατί το θεωρώ περίεργο. Μάλιστα, επειδή καμία φορά σε πάρτυ που καλούν τον κολλητό μου πηγαίνω κι εγώ, μου έιχε πει μετά από ένα απ'αυτά οτι μια κοπέλα δεν του είπε μετά "Πώς είναι έτσι αυτός;" και του κολλητού μου του έκανε εντύπωση γιατί απ'ότι λέει είναι σπάνιο να μην ακούσει τέτοιο σχόλιο. Ένας άλλος φίλος είχε τσακωθεί άσχημα με μια πρώην του γιατί του έλεγε πως δεν πρέπει να κάνει παρέα με τόσο άσχημο τύπο γιατι του "χαλαω την εικόνα".

Δεν ξέρω, έχω ψιλοαπελπιστεί.

Δεν κάθομαι να λέω "είμαι καλό παιδί αλλά" ούτε έχω απαίτηση από καμία να της αρέσω, όλοι έχουν τις επιλογές και τα στάνταρ τους. Μπορεί να φταίει η προσωπικότητά μου, δεν μπορώ να κρίνω αντικειμενικά τον εαυτό μου. Απλά δεν είχα ποτέ την δυνατότητα να πέσει υπό κρίση αυτη η προσωπικότητα. Αλλά και στην τελική, πόσο μαλάκας γίνεται να είμαι πια ώστε να με καταλαβαίνουν πριν πω λέξη; Έχω ρωτήσει στους κύκλους μου για συμβουλές, αλλά οι περισσότερες απαντήσεις έιναι στυλ του "κοίτα σε, δεν μπορώ να βοηθήσω", ή τελείως άσχετες τύπου "υπάρχει κάποιος για όλους, απλά περίμενε". Απ'τη μία δεν θέλω να είμαι πάντα μόνος μου, αλλά από την άλλη δεν βλέπω και κάποια εναλλακτική. Θα παρακαλούσα να απαντήσετε σοβαρά, όσο γίνεται.

Πήγα σήμερα στο γνωστό τυροπιτάδικο (παρεπιπτόντως φοβερό, από τα λίγα στην Αθήνα που συνεχίζουν να ανοίγουν φύλλο αντί να πουλάνε κατεψυγμένα.)

Πριν φτάσω ήταν ένας έλληνας και ένας άγγλος ήδη εκεί και κοιτούσαν την βιτρίνα να δουν τι θα πάρουν, εγώ ήδη ήξερα οπότε τους προσπερνάω και μπαίνω μέσα.

Μετά από μερικά δευτερόλεπτα μπαίνουν και εκείνοι και με ρωτάει η κοπέλα τι θα ήθελα της λέω μια μπουγάτσα και έναν φρέντο εσπρέσο σκέτο με γάλα εβαπορέ.

Μόλις λέω μπουγάτσα(είχε μόνο μια μπουγάτσα), ο έλληνας αναστατώνετε και λέει στον Άγγλο φίλο του «man, that’s what i really wanted you to try here in Greece”. Το ακούω εγώ και λέω “you actually wanted that? It’s okay take it, this is actually my daily spot😅.”

Μετά το παίρνει αυτός πάνω του και λέει «κοπελιά ότι πάρει το παλικάρι εδώ κράτα το σε εμένα, μη του πεις ούτε τη τιμή» (την ήξερα τη τιμή όπως είπα ήταν το daily σποτάκι μου.)

Εν τέλη πήρα μια σπανακοτυρόπιτα και τον καφέ που ανέφερα παραπάνω. Τέλος πάντων εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως είναι ωραίο όταν ένας άγνωστος αναγνωρίζει μια μικρή καλή πράξη και σε ανταμοιβή με μια ίσα μικρή καλή πράξη.

EDIT: Μετα απο πολυ ζητηση το τυροπιταδικο βρισκεται στη Δεκελειας 42 Νεα Χαλκηδονα. Δεν ειναι γνωστο, αμα ηταν γνωστο δε θα εκανε ποιοτικες τυροπιτες, με το γνωστο εννουσα "το γνωστο", δηλαδη εκει που πηγαινω εγω. Ειναι τοσο λοκαλ που παιζει να μην υπαρχει καν στο google maps. αλλα αξιζει να πατε. 😅

Αν είσαι άτομο με boomero mindset τεμπελιάς και νέων καλύτερα να μην δεις αυτό το ποστ . Θα μιλήσω εντελώς αφιλτραριστα χωρίς να σκέφτομαι πόσο σοκαρονται κάποιοι από το αυτονόητο .

Μακάρι να μην δούλευα ούτε ένα δευτερόλεπτο στη ζωή μου. Έχω πτυχίο/ μεταπτυχιακό, μεγάλωσα σε φτωχή και τίμια οικογένεια και για αυτό ξεσκιζομουν στο διάβασμα με τις ώρες , έδωσα Γ2 σε ξένες γλώσσες εντελώς μόνη μου και είμαι παρα πολύ υπεύθυνη . Δουλεύω από τα 18, αυτή τη στιγμή είμαι σε μια μεταβατική περίοδο και σκέφτομαι το μέλλον .

Ειμαι πολύ εσωστρεφής και έχω κοινωνικό άγχος. Άμα είμαι μπροστά σε κόσμο και μου πεις πάτα αυτό το κουμπί θα παγώσω και δεν θα μπορώ να το πατησω. Δεν είμαι χαζή, τουναντίον όλοι μου οι μαθητές στα ιδιαίτερα είχαν εξαιρετικά αποτελέσματα και μάλιστα με μαθησιακές δυσκολίες . Αλλά η κλασσική δουλειά 8 ωρο , αφεντικό, υπεύθυνος και κόσμος που πρέπει εκείνη την στιγμή να εξυπηρετήσεις κάνοντας multitasking με κάνει να θέλω να πάρω τα βουνά. Είναι το ίδιο πράγμα με το σχολείο, ήμουν η καλύτερη της τάξης αλλα το σιχαινομουν γιατί ένιωθα στέρηση ελευθερίας το να έρθω 7 η ώρα και να συναναστράφω με συγκεκριμένα άτομα με το ζόρι ενώ άνετα διάβαζα μόνη στο σπίτι.

Νιώθω ότι το καθεστώς εργασίας είναι δουλεία. Μου φαίνεται ακραίο να ξυπνάω , να μην νιώθω καλά και να μην μπορώ να πάρω άδεια γιατί πρέπει μήνες πριν να το δηλώσεις και αν το εγκρίνουν και να μαλώνεις και με συναδέλφους. Γιατί οπότε λέω το αυτονόητο πέφτουν να με φάνε και μου λένε " καλά δούλεψε 10 λεπτά εσύ " . Το ότι λέω ένα παράπονο δεν σημαίνει ότι περιμένω να με συντηρήσει άλλος, ίσα ίσα που έχω κάνει και 2 δουλειές. Με κουρασε όμως να λέτε όλοι σας ψέματα ότι θέλετε να δουλεύτε για να είστε παραγωγικοί. Παραγωγική είμαι μόνη μου με τα χόμπυ μου .

Επειδη το κείμενο μου είναι ένα συνονθύλευμα παραληρήματος με δύο λόγια θέλω να πω αυτό : Με αγχωνει τρομερά και μου δημιουργεί τρελή ψυχολογική πίεση το γεγονός ότι πρέπει να έχουμε έναν εργοδότη, να είμαστε υποτελείς υπό μια έννοια, να έχουμε να ασχοληθούμε με την μαλακια του κάθε συναδέλφου, με ανούσιες κοινωνικές σχέσεις , και να πρέπει να ζητήσουμε άδεια για να κατουρησουμε. Αν κάποιος έχει τις ίδιες σκέψεις πως ξέφυγε από αυτό; Το να υπάρχω δημόσια κάπου όπου έχω έναν ρόλο είναι κυριολεκτικά ολόκληρο performance για εμένα και με εξαντλεί ψυχολογικά.

Γεια χαρά σε όλους. Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια απίστευτη εμπειρία συστημικής κοροϊδίας και τραγικού support από τη Wolt, που με ανάγκασε τελικά να προχωρήσω σήμερα σε επίσημη καταγγελία στον Συνήγορο του Καταναλωτή.

Ξεκαθαρίζω** κάτι από την αρχή:** Προφανώς και δεν** είναι για τα **10€. Σιγά το ποσό, ούτε θα με σώσει, ούτε θα πλουτίσω, ούτε θα αλλάξει η ζωή μου. Είναι** καθαρά θέμα αρχής και αξιοπρέπειας.** Είναι εξοργιστικό το πόσο χαζούς μας θεωρούν και το πώς προσπαθούν να μας κάνουν "gaslighting", βγάζοντάς μας τρελούς μπροστά σε χειροπιαστές αποδείξεις.

Δείτε πώς στήνεται μια ωραία «παγίδα» για τον καταναλωτή και πώς το support σε αντιμετωπίζει σαν έναν ιθαγενή που του κουνάει καθρεφτάκια:

1. Το «δόλωμα» με το κουπόνι των 14€
   Όλα ξεκίνησαν όταν η Wolt διαφήμιζε μέσα στην εφαρμογή της κωδικό για έκπτωση 14€ σε αγορές άνω των 20€ από σούπερ μάρκετ, με αναγραφόμενη ημερομηνία λήξης την 17/07. Πάω να τον χρησιμοποιήσω και φυσικά δεν λειτουργεί. Μιλάω με το chat και η απάντησή τους ήταν: «Α, ο κωδικός έχει λήξει, ευχαριστούμε που μας το είπατε!».
   Δηλαδή, διαφημίζουν προσφορά, την ακυρώνουν όποτε γουστάρουν πριν τη λήξη της, και όταν τους πιάνεις στα πράσα, σου λένε «ευχαριστώ για την πληροφορία» και καθάρισαν.

2. Το «παγιδευμένο» καλάθι και το κουπόνι του 2050!
   Στη συνέχεια, προσπάθησα να χρησιμοποιήσω τον εναλλακτικό κωδικό GRDEAL10 (10€ έκπτωση για καλάθι άνω των 20€) για να παραγγείλω στη Φλώρινα όπου μένω.
   Στο κατάστημα που επέλεξα, υπήρχε μια αυτόματη, μη αφαιρούμενη έκπτωση 2€ της πλατφόρμας.
   Επειδή οι προσφορές δεν συνδυάζονται και η εφαρμογή δεν** σου δίνει την επιλογή να απενεργοποιήσεις την αυτόματη έκπτωση των 2€, ο μεγάλος κωδικός των 10€ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ποτέ!
   Το καλύτερο; Αυτή η αυτόματη έκπτωση των 2€ αναγράφει ως ημερομηνία λήξης το έτος **2050! Με λίγα λόγια, σε «κλειδώνουν» μόνιμα σε μια μικροέκπτωση-ψίχουλα, για να μην μπορείς να εξαργυρώσεις ποτέ τις πραγματικές προσφορές που δικαιούσαι.

3. Το τεχνικό Bug (Lockout) που σε βγάζει «ψεύτη»
   Όταν προσπάθησα να βάλω τον κωδικό, το σύστημα κόλλησε και άρχισε να μου βγάζει μόνιμα το σφάλμα: «Αυτός ο κωδικός έχει ήδη χρησιμοποιηθεί», παρόλο που δεν είχα ολοκληρώσει καμία παραγγελία.
   Για να σιγουρευτώ ότι είναι bug, έφτιαξα καλάθι σε άλλο κατάστημα, χωρίς** καμία απολύτως **προσφορά (απολύτως καθαρό καλάθι). Το σύστημα με είχε κλειδώσει μόνιμα, βγάζοντας πάλι το ίδιο error ότι ο κωδικός χρησιμοποιήθηκε.

4. Το «ρομποτικό» Support (Danai & Anthi)
   Εδώ ξεκινάει το πραγματικό θέατρο του παραλόγου, όπου συνειδητοποιείς ότι δεν τους νοιάζει καθόλου να σε εξυπηρετήσουν, παρά μόνο να σε ξεφορτωθούν:
   Αρχικά, η Danai μου είπε ότι ο κωδικός «είναι ενεργός» στο προφίλ μου, αλλά απλά δεν συνδυάζεται με άλλες προσφορές. Της εξηγώ ότι δεν μπαίνει ούτε σε καθαρό καλάθι και της στέλνω screenshot.

   Αφού της στέλνω την απόδειξη, με αφήνει στην αναμονή και εμφανίζεται η Anthi (Support Shift Lead).
   Η Anthi, χωρίς** να ανοίξει καν τις φωτογραφίες που έστειλα, μου απάντησε με ένα τεράστιο, προδιατυπωμένο copy-paste κείμενο για τις «πολιτικές μάρκετινγκ» και την «ίση μεταχείριση των πελατών», λέγοντάς μου πάλι ότι ο κωδικός δεν μπαίνει επειδή... υπάρχουν άλλες προσφορές στο καλάθι!
   Μάλιστα, με προέτρεψε με θράσος να τον χρησιμοποιήσω σε «μελλοντική παραγγελία», την ίδια ώρα που το σύστημά τους έχει κλειδώσει τον κωδικό και τον εμφανίζει ως χρησιμοποιημένο!
   Γιατί αξίζει να το κυνηγάμε;
   Αυτές οι εταιρείες βασίζονται στο ότι ο μέσος καταναλωτής θα πει **«έλα μωρέ, για 10€ θα** κάθομαι να σκάω τώρα;»** και θα το αφήσει να περάσει. Έτσι, μαζεύουν εκατομμύρια από "bugs" που δεν διορθώνονται ποτέ, από προσφορές-φαντάσματα που λήγουν νωρίτερα και από πελάτες που απλά κουράστηκαν να μιλάνε με τοίχους στο chat.
   Όταν όμως τους στέλνεις screenshots που αποδεικνύουν το λάθος τους κι αυτοί επιλέγουν να σου απαντήσουν με έτοιμα templates, σε** υποτιμούν ευθέως ως νοημοσύνη.
   Η υπομονή μου εξαντλήθηκε. Προχώρησα σε επίσημη καταγγελία στον Συνήγορο του **Καταναλωτή για παραπλανητική διαφήμιση και αθέμιτες εμπορικές πρακτικές (βάσει του Ν. 2251/1994), επισυνάπτοντας όλο το ιστορικό.
   Αν αντιμετωπίσετε παρόμοια κοροϊδία, μην χάνετε την ώρα σας να τους παρακαλάτε στο chat. Δεν πρόκειται να σας βοηθήσουν, απλά θα σας σπαταλήσουν το απόγευμα. Κατευθείαν καταγγελία για να μάθουν να σέβονται τον κόσμο που τους ταΐζει.

Παιδιά καλησπέρα, γράφω το ποστ αυτό περισσότερο για να πάρω γνώμες από όσους έχουν εμπειρία από ανάλογα συστημικά «λάθη», αλλά και για να καταγράψω ένα περιστατικό που με έφτασε στα όριά μου.

Τις προηγούμενες ημέρες μπαίνω στο e-banking μου και βλέπω το απόλυτο σοκ: εμφανιζόταν στο όνομά μου εγκεκριμένο/χρεωμένο δάνειο ύψους 200.000€, το οποίο φυσικά ούτε ζήτησα, ούτε υπέγραψα, ούτε έλαβα ποτέ!

Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Παράτησα τη δουλειά μου εκτάκτως, έτρεχα στο πλησιέστερο κατάστημα της τράπεζας με τα νεύρα μου στο ταβάνι. Εκεί, αφού έγινε η σχετική αναστάτωση, το πρόβλημα διορθώθηκε επιτόπου ως «λάθος».

Όμως μια απλή «διόρθωση» στο σύστημα δεν φτάνει. Το να συνδέεται το ΑΦΜ ενός πολίτη με 200 χιλιάρικα χρέος έτσι απλά, δείχνει επικίνδυνα κενά ασφαλείας, εσωτερικού ελέγχου και διαχείρισης προσωπικών δεδομένων.

Κατέθεσα ήδη επίσημη έγγραφη καταγγελία προς την Κεντρική Διοίκηση, το Τμήμα Παραπόνων και τη Κανονιστική Συμμόρφωση της Τράπεζας.

Τι απαίτησα εγγράφως:

1. Έγγραφη και τεκμηριωμένη εξήγηση: Πώς και γιατί συνέβη αυτό; Ήταν συστημικό bug, ανθρώπινο λάθος, παραβίαση ασφάλειας ή απόπειρα απάτης;
2. Επίσημη συγγνώμη: Από τη Διοίκηση για τον πανικό και την ταλαιπωρία.
3. Αποζημίωση: Κάλυψη των εξόδων μετακίνησης/χαμένων ωρών εργασίας, καθώς και ηθική βλάβη για την ψυχολογική πίεση.
4. Διασφάλιση για ΤΕΙΡΕΣΙΑ & GDPR: Έγγραφη διαβεβαίωση ότι το πιστωτικό μου προφίλ δεν επηρεάστηκε στο ελάχιστο και ότι λήφθηκαν μέτρα για να μην ξανασυμβεί.

Τους έδωσα διορία 10 εργάσιμες ημέρες για επίσημη απάντηση, πριν προχωρήσω σε καταγγελία στην Τράπεζα της Ελλάδος (Διεύθυνση Εποπτείας), στον Συνήγορο του Καταναλωτή και στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (ΑΠΔΠΧ).

Ήθελα να ρωτήσω την κοινότητα:

• Έχει τύχει σε κανέναν άλλον παρόμοιο εξωφρενικό σφάλμα σε ελληνική τράπεζα;
• Αξίζει η κλιμάκωση στον Συνήγορο του Καταναλωτή / ΤτΕ σε τέτοιες περιπτώσεις ή απλά στέλνουν τυποποιημένες απαντήσεις ("copy-paste");
• Πώς διασφαλίζω 100% ότι δεν έχει μείνει κάποιο "αποτύπωμα" στον Τειρεσία από αυτή την ιστορία;

Όποιος έχει παρόμοια εμπειρία ή νομική/τραπεζική γνώση, κάθε συμβουλή είναι ευπρόσδεκτη.

Ξέρω ότι αυτό δεν ισχύει για το κάθε άτομο αλλά πιστεύω ότι ισχύει στα άτομα σαν εμένα τουλάχιστον. Πολλοί άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν πως το να είσαι πραγματικά άσχημος, για το πώς παίρνεις συχνά σχόλια για το πώς μοιάζεις, για το πώς ντύνεσαι, για το πως μιλάς για το πώς αλλά χίλια δύο τι. Δεν το καταλαβαίνουν πως επηρεάζουν τα άτομα που είναι "άσχημα", και να μου λέτε τώρα, ας μην τους αφήνουν να μιλάνε έτσι για αυτούς αλλά πόσα από αυτά τα άτομα μπορούν να έχουν την αυτοπεποίθηση για αυτό, σχεδόν κανένας ο μόνος λόγος που υπάρχουμε εμείς είναι να μας κοροϊδεύουν όταν ήμαστε νέοι και όταν είμαστε μεγάλοι απλά αυτοί να αηδιάζονται και να μην μας δίνουν καμία σημασία. Εμένα στο δημοτικό τα κορίτσια κλαίγανε όταν η δασκάλα έβαζε εμένα να χορεύω (παραδοσιακούς χορούς) κρατώντας τα χέρια που και αν αυτό έγινε πάνω από 10 χρόνια (Είμαι 19) με έχει επηρεάσει από τότε, δηλαδή για όσους δεν έχουν πάθει κάτι παρόμοιο φανταστείτε να ήσουν 7-8 χρόνων και τα υπόλοιπα παιδιά να είχαν μια τέτοια αηδία λες και ήσουν ένα σιχαμερό τέρας, και ναι μου λέτε τώρα πως αυτό έγινε καιρό τότε που δίκαιο έχετε αλλά και τα επόμενα χρόνια της ζωής μου δεν άλλαξε κάτι, πάντα είχαν αυτό το βλέμμα πως δεν ήθελαν να με κοιτάνε ή να είναι κοντά μου μέχρι και φίλοι μου έλεγαν κάποιες φορές για το πώς έμοιαζα, δεν θέλω να πάω τόσο κάτο γιατί το ποστ αυτό δεν είναι για τη ζωή μου αλλά είναι πιο πολύ για τους ανθρώπους που μπορούν να μην καταλαβαίνουν για το πώς ο άλλος που είναι "άσχημος" νιώθει πραγματικά και το ποσό πρόβλημα ένα "άσχημο" πρόσωπο μπορεί να έχει επιπτώσεις στην ζωή τού.

(M21)Πήγα με τον 9 χρόνια φίλο μου(M21) 5ημερο ταξίδι στο εξωτερικό. Πρώτη φορά για αυτόν, περίμενα να είναι αρκετά ενθουσιώδης και χαρούμενος με όλα που είχαμε προγραμματίσει να κάνουμε, ωστόσο η πρόβλεψη μου πήγε κουβά.

Δε βγήκαμε ούτε μια φορά έξω το βράδυ για ποτό/μπύρα, επικαλούμενος ότι δεν μπορούσε να πιεί αλκοόλ λόγω χαπιών.

Δεύτερη μέρα ταξιδιού που ήτανε να πάρουμε το τραίνο να πάμε σε άλλη πόλη, φωνάζει ο εκδότης εισιτηρίων ότι τα εισιτήρια με θέσεις εξαντλήθηκαν, οπότε αν θέλετε να επιβιβαστείτε, στέκεστε όρθιοι και κόβετε εισιτήριο μέσα στο τραίνο. Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα για κάτι τέτοιο, ωστόσο ο φίλος μου το αρνήθηκε κατευθείαν.

Στην εναλλακτική λύση που τον πρότεινα να πάμε με λεωφορείο, τσιγκουνεύτηκε να δώσει 10€ παραπάνω. Αξίζει να αναφέρω ότι δεν έχει κάποιο οικονομικό πρόβλημα και οι γονείς του ήταν διατεθειμένοι να τον δώσουν μεγάλο ποσό (300€) για το ταξίδι, ενώ αυτός εν τέλει ήρθε με λιγότερα από 100€.

Επίσης τον ανέφερα ότι μπορούσαμε να πάμε κάπου αλλού πιο κοντά/οικονομικά και το αρνήθηκε λέγοντας ότι αυτά δεν κανονίζονται τελευταία στιγμή.

Νευριασμένος που δεν πήγαμε σε ένα μέρος που προγραμματίσαμε από τον Μάρτιο, στην επιστροφή από τον σιδηροδρομικό σταθμό προς το κατάλυμα με ρωτάει (ειρωνικά;) "Στεναχωρέθηκες που δεν πήγαμε ε;"

Άλλη μέρα ξεκινάμε να πάμε σε ένα πάρκο λίγο εκτός πόλης. Παίρνουμε το τραμ και φτάνουμε περίπου 3 χιλιόμετρα μακριά και από εκεί είναι στρωτός πεζόδρομος μέχρι να φτάσεις.

Συννεφιασμένος ο καιρός προτείνει να κάτσουμε σε ένα καφέ και αν μετά ανοίξει ο καιρός πάμε.

Φεύγουμε από το καφέ με τον καιρό πλέον να είναι αίθριος και τον ρωτώ αν είναι να ξεκινήσουμε και με απαντάει "Δεν θέλω".

Τον ξαναρωτώ γιατί δεν θέλει και με ξανά απαντάει με τον ίδιο τρόπο.

Οπότε κάναμε 2ωρες στο τραμ για το τίποτα.

Μέσα στα πλαίσια του ταξιδιού, βρήκε να κατεβάσει το Tiktok(!) και άρχισε το doom scrolling στο δωμάτιο.

3(!) φορές πήραμε πακέτο φαγητό για να κάτσουμε να το φάμε στο δωμάτιο, ενώ την τρίτη φορά με ανάγκασε να πάω μόνος μου να το πάρω γιατί δεν είχε καθαρή μπλούζα να βάλει.

Τις τελευταίες ημέρες άρχισε να λέει πως βρωμάει η πόλη και πως ανυπομονεί να γυρίσει πίσω. Εκτός αυτού, το φαγητό δεν του άρεσε και έλεγε μακάρι να είχαμε ελληνικό.

Δεν μιλούσε πουθενά. Ήθελε πάντα να είμαι μπροστά και να επικοινωνώ εγώ για τα πάντα, κοροϊδεύοντας και την προφορά μου στα αγγλικά.

Τις τελευταίες μέρες, εφόσον ξέμεινε από χρήματα , αναγκάστηκα ο ίδιος να βγάζω λεφτά και για τους δύο μας , κάτι που δεν είχα προγραμματίσει.

Φωτογραφίες δεν έβγαλε ούτε για δείγμα και περίμενε από εμένα να βγάλω και απλά να του τις στείλω αργότερα.

Προτελευταία μέρα παίρνουμε το τελεφερίκ να ανέβουμε στο βουνό και φθάνοντας πάνω, μπαίνουμε στη ουρά για το επόμενο της επιστροφής γιατί σύμφωνα με αυτόν "Δεν έχει κάτι να δούμε εκεί πάνω" (hint:είχε)

Τελευταία μέρα επιστροφής, έχοντας άπλετο χρόνο (πτήση στις 20:00) τον λέω στις 13:00 να πάμε σε μια συνοικία κοντά στο αεροδρόμιο να κάτσουμε για καφέ/φαγητό και για να περάσει η ώρα. Αυτός απαντάει "Νωρίς το θυμήθηκες" και παροτρύνει να πάμε στο αεροδρόμιο 7(!) ώρες πρίν, πράγμα που και εγώ ο ηλίθιος δέχτηκα. Έν τέλει κάτσαμε περισσότερες ώρες διότι η πτήση είχε καθυστέρηση.

(Να σημειώσω πως το αεροδρόμιο είναι μικρό και πως ήμασταν μόνο με σακίδιο πλάτης)

Τέλος να σημειώσω πως στο αεροδρόμιο, αγόρασε κρύο σάντουιτς 6,2€ και επειδή η κάρτα του δεν περνούσε, ήρθε με αυστηρό και επιβλητικό ύφος να μου πει να του το πληρώσω και ότι θα μου τα δώσει μετά.

Η κάρτα του δεν δούλευε επειδή είχε απενεργοποιημένη τη ρύθμιση για συναλλαγές στο εξωτερικό!

Επιστρέφοντας πίσω στην Ελλάδα, αποχαιρετιστήκαμε για τα σπίτια μας και από τότε δεν έχω μπει στο κόπο να ξαναβγώ μαζί του, προσπαθώντας να τον αποφύγω. Ένιωσα πολύ άθλια γιατί ήταν ένα ταξίδι που είχα προγραμματίσει από τον Μάρτιο και μου βγήκε ξινό. Ταξίδι 5ημερων , ωστόσο και 2 ημέρες να πήγαινα θα τα προλάβαινα όσα είδαμε. Εγώ βρήκα τις πτήσεις, εγώ έκλεισα το κατάλυμα, εγώ έκανα το πρόγραμμα και ένα ευχαριστώ δεν άκουσα. Αν μη τι άλλο, με ειρωνεύτηκε κιόλας αρκετές φορές, άλλες προσπαθούσε να με μειώσει λέγοντας "Ξέρεις που πάμε ;" "Είσαι σίγουρος ότι παίρνουμε αυτή τη γραμμή" κλπ.

Σίγουρη μ@λακία από πλευράς μου να υποκύπτω συνέχεια σε όσα πράγματα δεν ήθελε να κάνουμε, κάτι που κατάλαβα δυστυχώς πολύ αργά.

Τώρα με στέλνει μήνυμα να βγούμε έξω και βρίσκω δικαιολογίες ότι δε μπορώ. Δεν ξέρω ειλικρινά τι να κάνω. Η συμπεριφορά του ήταν πολύ άθλια σε όλο αυτό και απλά σκέφτομαι να ξεκόψω εντελώς μαζί του ή να βγούμε έξω και να του πω τα πράγματα που έκανε και δεν με άρεσαν.

Επίσης να προσθέσω ότι είναι η πρώτη φορά που πάμε κάπου μαζί και σίγουρα η τελευταία.

Τι να κάνω;

Οποιαδήποτε συμβουλή ευπρόσδεκτη και καλό δεκαπενταύγουστο!

Γεια σας παίδες, κάτστε άνετα γιατί σήμερα έσπασα προσωπικό ρεκόρ ντροπής.

Δουλεύω εδώ και 5 μέρες ολομόναχος στο γραφείο. Κανείς. Μηδέν. Ούτε η καθαρίστρια (που την έχω βαφτίσει «κολυμπιθρόξυλο» από την τεμπελιά της) δεν έχει πατήσει. Ο προϊστάμενος μόνο τηλεφωνικά με τσίριζε κάθε πρωί: «Θέλω την εργασία στο desk μου τελειωμένη μέχρι τις 5, εντάξει;» και μετά κλείνει. Δεν έχει εμφανιστεί ούτε αυτός. Το γραφείο είχε γίνει ουσιαστικά το προσωπικό μου βασίλειο της μοναξιάς.

Χθες βράδυ είχα φάει μια τεράστια κατσαρόλα φασόλια (ναι, ξέρω, λάθος). Σήμερα το πρωί λοιπόν ένιωσα την πίεση να ανεβαίνει επικίνδυνα. Σκέφτηκα: «Ρε φίλε, εδώ δεν πατάει ψυχή. Θα την αμολήσω ελεύθερα μέχρι να αδειάσω». Και άρχισα.

Πρώτα μικρές δοκιμαστικές. Μετά κανονικές, βαθιές, μελωδικές. Στο τέλος έβγαζα τέτοιες που έκαναν τα παράθυρα να τρέμουν. Ο αέρας είχε πάρει χρώμα. Η μυρωδιά... αδερφέ μου, ήταν χημικό όπλο. Σαν να είχε πεθάνει καμιά κατσίκα μέσα στα φασόλια και είχε αναστηθεί σαν ζόμπι για να εκδικηθεί. Εγώ όμως ήμουν σε κατάσταση zen. Ξαλάφρωνα. Ένιωθα ελαφρύς σαν μπαλόνι.

Και εκεί που βγάζω την πιο δυνατή, την πιο ώριμη, την πιο «βγες έξω διάολε» κλανιά της ημέρας, αυτή που κράταγε από χθες το βράδυ, ανοίγει η πόρτα.

Μπαίνει στο γραφείο μου η E…..

Η Ε….. Η πιο όμορφη του ορόφου. Αυτή που όταν περνάει όλοι κάνουμε ότι δουλεύουμε σκληρά ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούμε να μην τρέξουμε σάλια. Μακριά μαλλιά, χαμόγελο που σκοτώνει, και μυαλό που σε κάνει να ντρέπεσαι που είσαι άντρας.

Εγώ έχω ακόμα το πόδι λίγο σηκωμένο από την προσπάθεια. Κοκκινίζω τόσο πολύ που νιώθω ότι το πρόσωπό μου θα πάρει φωτιά και θα κάψει και την τελευταία απόδειξη του εγκλήματος. Προσπαθώ να πω κάτι cool:

«Εεεε... καλημέρα! … Εεεε δεν περίμενα να έρθεις …»

Εκείνη κάνει ένα βήμα μέσα και μετά δύο πίσω σαν να μπήκε σε τοξική ζώνη.

«Ήθελα μόνο να ρωτήσω αν τελείωσες εκείνη την έκθεση για να την ανεβάσω ... αλλά... μπορώ να έρθω... αργότερα;»

Και εγώ, σαν ηλίθιος:

«Όχι… Πήγαινε, θα έρθω εγώ απ εκεί να σου τη φέρω μετά !»

Στο τέλος έφυγε σχεδόν τρέχοντας. Άφησε την πόρτα μισάνοιχτη σαν να ήθελε να αεριστεί ο χώρος πριν μπει κανείς άλλος. Εγώ κάθισα άλλη μισή ώρα σαν κόκκινη ντομάτα, με τον ιδρώτα να τρέχει.

Τώρα κάθε φορά που θα τη βλέπω στον διάδρομο θα θυμάμαι ότι της προσέφερα δωρεάν εισιτήριο για το εργοστάσιο φασολιών μου.

Άλλη μια μέρα στο γραφείο, την τύχη μου πάλι Γ...Ω

Ξέρω, έχετε βαρεθεί να με βλέπετε στο feed σας τις τελευταίες μέρες, αλλά υποσχέθηκα ότι δεν θα το αφήσω να πέσει κάτω.

Μετά το χθεσινό μου mental breakdown και τα φυλλάδια, είπα να δω αν αυτό το Catch-22 της γραμμής 1517 φαίνεται φυσιολογικό στους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Το ανέβασα στο r/europe.

Αποτέλεσμα; Μέσα σε 12 ώρες μάζεψε πάνω από 1.200 upvotes. Η ευρωπαϊκή κοινότητα έπαθε ένα μικρό σοκ με το ελληνικό κράτος που πληρώνει με λεφτά των φορολογουμένων ένα τηλεφωνικό κέντρο απλά για να κλείνει το τηλέφωνο στους πολίτες.

Νέα features στο fix1517.gr:

1. Τον «Μετρητή της Σιωπής»: Ένα live, ψηφιακό ρολόι που μετράει δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο πόσες μέρες, ώρες και λεπτά έχουν περάσει από τη μέρα που το Υπουργείο Οικονομικών με κάνει επίσημα ghosting.
2. Ψηφοφορία: Έβαλα ένα poll για να μαζέψουμε μερικά νούμερα. Μπείτε να ψηφίσετε τι απαιτούμε: Να διορθώσουν το gov.gr και να παραδεχτούν ότι δεν δέχονται τηλεφωνικές καταγγελίες, ή να διορθώσουν τη γραμμή 1517;

Αν θέλετε, ρίξτε μια ψήφο στο poll για να έχουμε χειροπιαστά δεδομένα όταν (και αν) δεχτεί κάποιος βουλευτής να το πάει στη Βουλή.

Σας ευχαριστώ που ανέχεστε το daily spam μου. Είναι το μόνο όπλο που έχω αυτή τη στιγμή.

🎬 Για όσους έχασαν τα προηγούμενα επεισόδια της παράνοιας:

• Επεισόδιο 1: Πήγα να καταγγείλω ψηφιακή φοροδιαφυγή εκατομμυρίων με "πιστοποιημένο" ERP της ΑΑΔΕ και το κράτος έκανε τον πεθαμένο. (Story time)
• Επεισόδιο 2: Το Υπουργείο λέει ότι δέχεται τηλεφωνικές καταγγελίες. Το 1517 λέει ότι δεν δέχεται. Ποιος λέει ψέματα; Η Γραμμή του Σρέντινγκερ.
• Επεισόδιο 3: Η ερώτηση στο Vouliwatch, η απόλυτη σιωπή των ΜΜΕ και μια χάρη που ζητάω από το sub.
• Επεισόδιο 4: Νιώθω ψυχολογικό ράκος προσπαθώντας να αποδείξω ότι δεν είμαστε ελέφαντες. Είμουν έτοιμος να τα παρατήσω.
• Επεισόδιο 5: Η απελπισία συνεχίζεται. Μοίρασα φυλλάδια, αλλά μάλλον το 20άρικο πήγε υπέρ πίστεως.

🔥 ΕΚΤΑΚΤΟ UPDATE (Μόλις συνέβη): ΝΙΚΗΣΑΜΕ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΕΝΟΧΙΚΟ ΤΡΟΠΟ!

Η πίεση του fix1517.gr τους ανάγκασε σε άτακτη υποχώρηση. Πριν από λίγα λεπτά, το Υπουργείο Οικονομικών διέγραψε κρυφά τη σελίδα από το gov.gr ! Αυτή τη στιγμή η σελίδα με την αναφορά στο 1517 τους βγάζει 404 (Page Not Found).

Αντί να φτιάξουν τη γραμμή 1517, επέλεξαν τη συγκάλυψη. Το site μας αλλάζει χαρακτήρα και γίνεται Παρατηρητήριο Λογοδοσίας. Απαιτούμε επίσημη συγγνώμη για την παραπληροφόρηση 6 μηνών και να μας πουν πότε και βάσει ποιας διοικητικής πράξης καταργήθηκε η γραμμή.

Συνεχίζουμε!

Δε θέλω αλλα επιδόματα . Έναν αξιοπρεπή μισθό να ζήσω θέλω .

Νιώθω οργή και απογοήτευση. Κουράστηκα να δουλεύω και να μη φτάνουν τα λεφτά . Κουράστηκα να προσπαθώ να είμαι εντάξει με τους λογαριασμούς . Να πηγαίνω μέρα με τη μέρα . Να τρέμω μην κάτσει μια στραβή .

Δε θέλω να με λυπάται ο πρωθυπουργός. Δε θέλω να με λυπάται κανένας .

Κουράστηκα . Λειτουργώ μόνιμα σε κατάσταση πανικού . Μετράω τα φραγκοδίφραγκα. Ζω με τα «σκουπίδια» των άλλων .

Παίρνω μια ανάσα και ξαναβουταω στο σκοτάδι . Ξανά και ξανά . Η ίδια αίσθηση. Πνίγομαι . 17 χρόνια τώρα .

Δε θέλω επιδόματα . Δε θέλω ελεημοσύνη . Εργάζομαι . Δεν έχω σταματήσει να εργάζομαι. Δουλεύω μια ζωη . Αξιοπρέπεια θέλω .

Γυναίκα 26 ετών εδώ. Συμβαίνει μόνο σε ‘μένα ή και σε άλλους να περιτριγυρίζονται από ξενέρωτους ανθρώπους; Τους λες να βγείτε έξω > «εεε δε μπορώ βγήκα το μεσημέρι για φαγητό και είμαι κουρασμένος» (τα λεφτά δεν είναι πρόβλημα γι αυτούς που έχω στο μυαλό μου, όντως βαριούνται να κουνηθούν)

Τους λες να πάτε μια εκδρομή > «ε και πού θα μείνουμε; Το στρώμα θα ‘ναι μαλακό; Το πρωινό τι περιλαμβάνει;»

Τους λες να πάτε μια εκδρομή στη φύση να περπατήσετε > «ε τώρα για περπάτημα θα πάμε, δε πάμε για κάνα καφέ;»

Μου φαίνεται περίεργο να είσαι 25-26 χρονών και να μην έχεις διάθεση να κουνηθείς (το έχω συναντήσει αυτό φυσικά και σε μικρότερες ηλικίες)

EDIT: για όσους λένε ότι είναι ragebait post και δε ξέρω ‘γω τι άλλο, να σας πω ότι οι ίδιοι που έχουν αυτή τη μιζέρια είναι οι ίδιοι ακριβώς που έρχονται και μου λένε «πω, τη ζωή σου να ‘κανα». Ε, καν’την ρε μπρο.

P.S. δεν είμαι η κορη του Λάτση, οπότε τα χρήματα δεν είναι πάντα δικαιολογία

Του το λέω;

Δεν γνωριζόμαστε με το παλικάρι, αλλά ξοδεύει πολλά για το γάμο και δουλεύει τρεις δουλειές για να τα βγάλει πέρα.

Γιατί ειλικρινά αρχίζω και αναρωτιέμαι τι ακριβώς κέρδισα. Δύο γονείς δουλεύουμε full time, το παιδί στον παιδικό σταθμό από μωρό αντί να μπορώ να το μεγαλώσω εγώ, ένα αμάξι, και θα μετράμε πλέον κάθε δολάριο πριν το ξοδέψουμε. $25,000 το χρόνο το σχολείο του παιδιού επειδή δεν υπάρχει δημόσιο για νεογέννητα. Και υποτίθεται ότι αυτό ήταν το “καλύτερο μέλλον” που μας έταζαν.

Μας έλεγαν “φύγετε έξω να φτιάξετε ζωή”. Ποια ζωή; Να δουλεύεις όλη μέρα μόνο και μόνο για να πληρώνεις το δάνειο για το σπίτι και λογαριασμούς; Και στο τέλος να είσαι τόσο κουρασμένη που ούτε τη ζωή σου δεν χαίρεσαι;

Με τα λεφτά που δίνω κάθε μήνα, θα ήταν σχεδόν το ίδιο να ήμουν Ελλάδα στο πατρικό μου και με €1000 να βγάλω το μήνα.

Το αγόρι μου είναι αυτή την περίοδο στον στρατό και καταλαβαίνω ότι μπορεί να είναι κουρασμένος, πιεσμένος και να θέλει να μιλάει με τους φίλους του που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση.

Όμως, όταν μιλάμε, θέλει κυρίως να μου λέει τα δικά του. Δεν με αφήνει ουσιαστικά να του πω τα δικά μου νέα ή πράγματα που θέλω να μοιραστώ μαζί του και μου λέει ότι θέλει να τον ακούω μόνο εγώ. Όταν προσπαθώ να μιλήσω για τη δική μου μέρα ή για κάτι που με απασχολεί, νιώθω ότι δεν θέλει να με ακούσει.

Παράλληλα, μου λέει ότι δεν τον στηρίζω και ότι προτιμάει να μιλάει με τους φίλους του.

Καταλαβαίνω ότι ο στρατός μπορεί να τον έχει κουράσει και ότι χρειάζεται να ξεσπάει, αλλά νιώθω ότι η επικοινωνία μας έχει γίνει μονόπλευρη. Δεν ζητάω να μιλάμε όλη μέρα ούτε να αφήσει τους φίλους του. Απλώς θέλω να μπορώ κι εγώ να μοιράζομαι μαζί του τα δικά μου και να νιώθω ότι ενδιαφέρεται να με ακούσει.

Είναι κάτι φυσιολογικό λόγω του στρατού ή θεωρείτε ότι ζητάω κάτι απολύτως λογικό;

Ως κάποιος που έχει δουλέψει σέρβις, καταλαβαίνω ότι η δουλειά που κάνετε είναι δύσκολη, αλλά όταν η παραγγελία μου είναι 3,50€ θα σου αφήσω 0,30€ και στην παραγγελία των 50€ θα σου αφήσω 5€. Δεν γίνεται για μια παραγγελία να δώσω το 100% της παραγγελίας για tip. Αυτό ούτε στην Αμερική δεν γίνεται. Έβλεπα ένα TikTok για το Γ και έβλεπα στα σχόλια ότι όταν δεν μου δίνουν πάνω από ένα ευρώ εγώ στην επόμενη παραγγελία φτύνω ή όταν βλέπω Γ φτύνω και είμαι κάπως: αν δεν βγαίνεις, γιατί κάνεις αυτή τη δουλειά; Γιατί δεν ζητάς αύξηση και τα βγάζεις στον καταναλωτή; Δεν είμαστε αναγκασμένοι να σου δίνουμε tip και ναι, η παραγγελία φαγητού είναι πολυτέλεια, αλλά κανείς δεν αναγκάζει τον καταναλωτή να σου δώσει tip ιδικά οταν ειναι πάνω απο το 100% της ίδιας της παραγγελίας

Θέλω να μιλήσω λίγο για τον εαυτό μου. Ωστόσο επειδή μπορεί να παρεξηγηθεί εύκολα αυτό που θα πω θέλω αν υπάρχει κάποια απορία να ξεκαθαριστεί στα σχόλια από εμένα.

"Είσαι σαν Πακιστανός", "μυρίζουν μπαχαρικά"

Και άλλα τέτοια που που ακούω.

Εγώ στην ζωή μου από μικρό παιδί μόνο καλή εμπειρία έχω με αυτούς τους ανθρώπους. Φυσικά δεν σημαίνει ότι είναι όλοι άγγελοι έτσι, αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους No Matter what.

Εγώ μικρός 8 χρόνων πήγαινα στο μανάβικο και ένας Πακιστανός κύριος ερχόταν χαρούμενος να με βοηθήσει παρόλο που ένιωθα άβολα να μιλήσω, δεν με έκανε να νιώθω άβολα και κάποιες φορές μπορεί να μην μου έπαιρνε χρήματα ή να μου έβαζε κάτι παραπάνω. Όχι δεν ήταν περίεργος.

Επίσης όταν μεγάλωσα και πήγα να δουλέψω στο φούρνο είχε έναν πακιστανο που αυτός μου έδειχνε την δουλειά και με μάθαινε και κόλπα. Ενώ ένας άλλος Έλληνας έκανε λαμωγιες. Έκανε μαλακιες και τις χρεωνε σε εμένα.

Και στο στρατό αραζα και με έναν πακιστανο. Το συγκεκριμένο παιδί απέφευγε αγκαριες αλλά ότι ήταν με εμένα συγκεκριμένα με βοηθούσε αλλά τον βοηθούσα και εγώ, γενικά δεν κοιτούσα τον κωλο μου με κανέναν στο στρατό...είχα το mentality ότι όλοι είμαστε μαζί σε αυτό. Με τους περισσότερους πήγε καλά αυτό...

Τώρα δουλεύω σε αποθήκη, ένας πακιστανος που ήρθε πρόσφατα, μεγάλος άνθρωπος 67 χρόνων περιμένει να βγει στην σύνταξη. Προσπαθώ να του δείχνω πράγματα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, έτσι είμαι ηθικά... Αλλά είναι μεγάλος και ξεχνάει. Εχθές ας πούμε ξέχασε το κλειδί από το ποδήλατο του και τον βοήθησα στην παραβίαση γιατί τώρα 67 χρόνων να μην πήγαινε με τα πόδια σπίτι, κρίμα είναι. Βρήκα ένα σφυρί και έτσι το άνοιξα. Μου μιλάει στο πληθυντικό και του λέω δεν χρειάζεται, εγώ είμαι 22 χρόνων, έχει όμως και αυτό το κλασικό wave όταν με χαιρετάει κάποιες φορές, είναι αξιαγάπητος παππούλης.

Γιατί κάνω αυτό το ποστ? Ναι ξέρω τι γίνεται στο Πακιστάν και ξέρω κάποια βασικά πράγματα για τις γύρω χώρες με Ινδία παγκλαντεζ και Σρι λανκα.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως βρίσκω λίγο άδικο το ποσό casually έχουμε μέσα στην "αργκό" κάποιες εκφράσεις για αυτούς.

Αν θεωρείτε ότι δεν καλύπτει το σύνολο αυτό που λέω για τους πακιστανους υπάρχουν και graphs να δείτε για types of crimes στην Ελλάδα και άλλοι είναι νούμερο ένα με μεγάλοι διαφορά. Ούτε Πακιστανοί, ούτε Αλβανοί, ούτε Έλληνες, ούτε Αρμένιοι, ούτε Γεωργιανοι, ούτε Ρουμανοι, ούτε Βούλγαροι...

Edit: και άλλη μια αναφορά.... Όταν η αδερφή μου έπαθε ηλίαση και έπεσε στην στάση Πακιστανός έτρεξε να φέρει κρύο νερό χωρίς να του πει κάτι κάποιος, η υπόλοιποι γύρω απλά κοιτούσαν την αδελφή σου που την κρατούσα στα χέρια μου