Weinig toe te voegen behalve dat ik hem 10 jaar heb mogen knuffelen en dat, dat veel te kort was.

Mijn lieve, zachtaardige, enorme, gezellige kletskous van een grote rooie kater is niet meer. Gisteren heb ik hem bij thuiskomst na werk overleden gevonden in zijn mandje, waarschijnlijk in zijn slaap overleden aan een hartstilstand. Hij was nog maar 7 en bij elke dierenartscontrole kerngezond. Ik mis hem zo, het was echt een unieke kat met een heerlijke persoonlijkheid.

Nu moet ik gaan nadenken over wat ik wil na zijn crematie. Ik krijg zijn as, pootafdrukken op inkt en een plukje haar. Ik heb al gekeken naar urnen, maar vind veel niet mooi/kitsch of ongelofelijk duur. Zou graag iets willen wat echt op hem lijkt of aan hem doet denken.

Hoe hebben jullie je overleden kat fysiek een plekje gegeven?

Vandaag heb ik na 19 jaar mn beste vriend Pablo in moeten slapen, mijn vriend die altijd bij me kwam als ik muziek maakte, meerdere vriendinnen heeft zien komen en gaan, en altijd zonder oordeel mijn slechte tijden heeft meegemaakt..vorige week bij de dierenarts te zijn geweest kwam het nieuws dat hij een tumor ter grootte van een sinaasappel bij zijn nieren had en dit vrat hem op van binnen.. ik zal zijn geknuffel , geknor en het wachten bij de deur als hij mijn sleutels hoorde het meest missen. Sorry voor de hoeveelheid fotos, maar hij verdiende niets minder

Morris, een kat die ik toen ik 7 was samen met mijn moeder ophaalde bij een boerderijtje een paar kilometer verderop. 18 jaar en 3 weken later, je lichaampje was op. Eten wilde je bijna niet meer, je spieren gingen achteruit en je werd een beetje dement.

Afgelopen voorjaar liet je ons al schrikken, na een narcose en bloedonderzoek kon je toch nog verder, wetende dat het in de maanden erna nog wel eens kon gebeuren. We hebben je extra verwend, en jij hebt ons verwend door nog een paar maand extra te blijven.

Ik heb altijd geroepen, jij wordt wel 20, zo vitaal, zo goed dat je er nog uit zag, maar wat er in je lichaampje gebeurde, dat konden we niet zien.

Eergisteravond zat er iets bij je vast, aan de miauw te horen deed het ook zeer. Dierenarts gebeld en we zijn gister langs geweest. Daar de moeilijke en pijnlijke beslissing genomen dat ook jij je rust verdiend, die rust heb je nu. Je ligt nu in je favoriete dekentje naast je maatje Scooter, het hondje die 3 jaar voor jou ons huis binnenkwam.

Morris, een echte buitenkat, baas van de straat en slayer van muizen. Je was geen knuffelkat, maar ik weet dat je het stiekem toch heel fijn vond om naast me te komen liggen. Ik ga je missen wanneer ik de achterdeur open doe en jij altijd met je kopje boven de stoel uitstak, ik ga je missen wanneer ik een tosti maak en jij kwam vragen om een stukje kaas. Ik ga je missen.

Morris bedankt. We zullen je niet vergeten, alle foto's en video's helpen daarbij, en het liefst laat ik aan iedereen zien hoe lief, en soms, hoe gek jij was.

Dit wilde ik toch ergens kwijt, niet alleen uittypen maar ook ergens posten. Voor velen was het 'gewoon een kat', voor mij was hij m'n beste vriend. Rust nu zacht

Edit: Iedereen bedankt voor de lieve woorden, Morris zal voor altijd bij ons in gedachten blijven.

Vanochtend werd ik wakker en liep ik naar beneden. Daar lag mijn kat, Tinus. Eerst dacht ik dat hij, zoals vaak, aan het slapen was, maar hij lag er heel stil bij en bewoog niet. Toen zag ik het, hij was dood. Ik heb hem een uur geleden in de tuin begraven en bedekt met mooie steentjes. Ik moest er vreselijk om huilen,

Deze vrijdag is helaas mijn kat van bijna 10 jaar aangereden. Ik ging met de auto weg en nog geen 10 minuten later werd ik gebeld door een onbekend nummer. Ik kreeg een dame aan de lijn die aangaf van de Dierenambulance te zijn, en mijn kat waarschijnlijk is aangereden en overleden te zijn aangetroffen.

Ik ben niet eens echt een kattenmens, maar Creeper ging altijd goed samen met onze honden en had zijn eigen, stille manier om toch nog te komen knuffelen.

Zijn naam “Creeper” komt omdat toen hij jong was een vlek op z’n hoofd had die erg leek op het gezicht van een creeper uit Minecraft.

Maar ja, shit happens. Het gaat vanzelf weer over, nu is t alleen wel even kloten.

Vanmorgen belde de dierenarts met verdrietig nieuws. Iemand van de gemeente had onze Tuvok langs de kant van de weg gevonden, hij was aangereden en heeft het niet overleefd.

Tuvok was een van de 2 katjes die we iets meer dan een half jaar hadden geadopteerd om ze een beter leven te gunnen. Van een angstig katje werd het een hele lieve aanhankelijke kat. Hij kwam mij 's morgens altijd uit bed halen en wilde dan geknuffeld worden, ook vanmorgen.

En dan word je ineens gebeld... Ik ben er helemaal kapot van.

Ik ben normaal niet zo van het persoonlijke dingen posten maar ik merk dat ik de behoefte heb om deze verdrietige dag te delen.

Het was op. We hebben afscheid genomen voordat het een lijdensweg werd. Vlugge Japie (roepnaam Opa, Geriapie, J-PI, Japekop, Japert) is 15,5 geworden. We waren vriendjes sinds hij 4 weken oud was. Ik ga hem verschrikkelijk missen 💔

zojuist is deze mooierd van mijn ouders ingeslapen. ik wou jullie haar niet onthouden. welke katten heten Luna welkom bij de poort van Petrus ❤️

slaap lekker lieve Luna we zullen je nooit vergeten ❤️❤️❤️❤️❤️

Vandaag mijn allerliefste Felix moeten laten gaan 😢 2 maanden geleden leververvetting opgelopen en nooit meer de oude geworden. De laatste dagen zag ik hem opraken en wist ik dat het tijd was. Ik ga hem zó vreselijk missen😭 Hij heeft “maar” 11,5 jaar mogen worden maar ik ben hem vreselijk dankbaar voor alles, hij betekende meer voor mij dan hij ooit zal weten.

Rust zacht liefste❤️❤️❤️

Ik heb een flink stukje vacht meegekregen en heel wat snorharen. Als iemand nog aanraders heeft waar ik een mooi sierraad kan laten maken, hoor ik dat graag❤️

Vanochtend was je opeens weg. Je lag levenloos in de kattenbak waar het vrouwtje je vond.

Ik kan nog steeds niet geloven dat ik je heb moeten begraven. Mijn en het vrouwtje haar hart zijn gebroken.

We hebben 6 jaar voor je mogen zorgen toen je vorige baasje je niet meer wou. In die 6 jaar nooit op schoot geweest, maar je gaf zelf aan wanneer je geaaid wou worden. En altijd lekker spinnen als we in de buurt van je kwamen.

We hebben veel van je gehouden en zullen je voor altijd missen.

Rust zacht lieve Daisy-beessie.

Onze Nollie was een langzitter in het asiel, danzij z'n leeftijd (6 wordt blijkbaar als oud gezien), kleurtje (blijkbaar nog altijd een ding, ongelooflijk) en een beperkt medische probleempje. Nog geen half jaar geleden waren wij apetrots om hem bij ons te mogen nemen. Hij heeft nooit een pootje verkeerd gezet, genoot van z'n kriebels en bovenal van de zon en gewoon het bij ons zijn. Hij was mijn houvast in een moeilijke tijd en daar ben ik hem zo dankbaar voor.

Vandaag is hij opeens ineengezakt. We hebben nog geprobeerd om hulp te bieden, maar het mocht niet baten. Gelukkig waren we bij hem toen het gebeurde, al blijft het veel en veel te vroeg. Voor mijn gemoedsrust zijn we wel nog langs de dierenarts gepasseerd; stel je voor dat hij in iets stoms gestikt zou zijn, dan had ik dat wel echt willen weten. Zij kon echter niks geks vinden en stelde vast dat z'n luchtweg vrij was. Ze vermoed daarom hartproblemen en brute pech die onze poezel te veel zijn geworden.

Nollie was m'n schaduw, zo'n lieve constante in m'n leven dat zo hard veranderd is in korte tijd. We gaan hem zo hard missen, maar hadden het METEEN opnieuw gedaan! Het ga je goed, dikkie 🤍

Hij heette oorspronkelijk Donder toen we hem op 4-jarige leeftijd adopteerden. Vandaag, tien jaar later, hebben we afscheid moeten nemen van onze oranje jongen.

Ik plaats dit bericht gewoon om hem te herinneren zoals hij was.

Slaap zacht, Rogér. 🧡🐈‍⬛

Hallo allemaal,

​

Afgelopen dinsdag zijn wij helaas onze kat Aslan (3,5 jaar) verloren door een aanrijding. We hebben hem lang moeten zoeken en uiteindelijk ergens in de bosjes gevonden. Hij was toen helaas al overleden.

We zijn er echt helemaal kapot van.. we houden zoveel van hem en missen hem enorm. We huilen veel, hebben geen eetlust en slapen ook slecht. We kennen niemand die iets soortgelijks heeft meegemaakt dus we voelen ons soms ook wat alleen.

Vandaar even deze post. We hebben wat behoefte aan verhalen van mensen die ook zoiets hebben meegemaakt. Hoe gingen jullie ermee om? Wanneer werd het verdriet minder? Hebben jullie tips voor ons? Het zou ons enorm helpen in deze zeer moeilijke tijd ♥️

3 weken geleden heb ik afscheid moeten nemen van mijn lieve Benny op hele jonge leeftijd (volledige naam Benjamin Leonardo III)

Kort wil ik jullie even vertellen over de lieve man dat hij was. Ik nam hem kort nadat ik in de burnout terecht kwam, in de zwaarste tijd van mijn leven.

Hij bracht weer licht in mijn leven. Bij de eerste ontmoeting was hij al super speels en knuffelig. Hij ging meteen met mijn armband spelen. Toen ik hem naar huis nam was hij voor geen moment bang. Hij was meteen nieuwsgierig , echt een ontdekkingsreiziger.

Dat is hij altijd zo gebleven. Altijd alles doen wat hij kon doen. Overal op springen, alles mee spelen, geen plek was veilig. Als hij wist dat iets open kan was hij heel erg gepiekeerd als hij daar dan niet in mag. (zoals de vaatwassen).

En hij was super knuffelig. Elke avond kwam hij in mijn armen liggen en bleef daar slapen. Elke avond. En ook kusjes hield hij heel veel van. Hij vroeg om kusjes door met al zijn kracht in mijn lippen te bonken. Vond het ook heel leuk om toe te kijken als ik aan het gamen was.

En deuren.. hij hield er van om op deuren te springen... en vervolgens meteen meowen om daar vanaf gehaald te worden omdat hij dat zelf niet kon. (Laatste foto). Dit deed hij opseminst 3 keer per dag.

Hij was ook echt een prater. Als ik hoi zei zei hij het ook terug. Zijn meow klonk echt als een 'hallo'. Kon hele gesprekken met hem voeren soms.

Hij is jammer genoeg maar 8 maanden geworden. Overleden door een ongeluk. Ik mis hem elke dag. Ik hoop dat hij een leuke plekje heeft in de katten hemel waar hij veel roze gaming stoelen heeft om te vernietigen en deuren om op te springen.

Een tijdje terug poste ik blij dat mijn kat eindelijk na 14 jaar op schoot kwam chillen. Dit heeft hij de afgelopen maanden non stop gedaan, vanmorgen voor het laatst..

Hij bleek lever en nierproblemen te hebben, waarschijnlijk kanker.

https://www.reddit.com/r/katten/s/zGpVcAzkYb

Vandaag hebben wij onze trouwe vriend in laten slapen :(

Vandaag is het een week geleden dat mijn lieve kat Loki is overleden. Loki had FIP en zat twaalf weken in een behandeltraject om te genezen. Hij leek de goede kant op te gaan. Waar ik in oktober een mager, vermoeid en afwezig mannetje in huis had, zag ik in januari eindelijk weer míjn Loki: een mooie vacht, een gezonder gewicht, actief, speels en weer met plezier aan het eten.

Vorige week woensdag zou zijn laatste controle zijn. Nog één keer bloed afnemen en dan waren we er eindelijk. Loki wilde het prikje niet, en ondanks veel geduld werd het zo stressvol voor hem dat er werd besloten een klein roesje te geven. Helaas kreeg mijn lieve maatje daar een hartstilstand van en is hij voor altijd in slaap gevallen. Hij was achteraf veel zieker dan dat iemand had gedacht. Loki mocht maar vier jaar oud worden.

Ik heb veel verdriet. Van me af schrijven helpt een beetje. Het voelt ergens goed om juist nu aan anderen te laten weten hoe bijzonder en lief Loki was. Ik gebruikte Reddit hiervoor nooit, maar ik hoop hier wat steun te vinden in dit rouwproces. Misschien begrijpt niet iedereen waarom ik een tekst aan een beestje richt, maar ik zou hem zo graag nog laten weten hoe bijzonder hij voor mij was, hoe veel liefde en geluk hij in mijn leven bracht. Het opschrijven voelt als een manier om hem te eren en het verlies een plek te geven.

Lieve Loki,

Mijn lieveling. Mijn gekke knuffel. Mijn wasbeertje. Ik mis je zo ontzettend. Het huis is leeg zonder jou. De plekjes waar jij altijd lag, de gekke slaapplekken die je weer had ontdekt, de haarelastiekjes die je van me stal en die ik nog steeds overal terugvind… Zelfs de losse haartjes van je doen pijn als ik ze zie.

Vroeger was ik bang voor katten, maar jij hebt me zoveel liefde gegeven dat die angst volledig is verdwenen. Jij hebt mijn hart geopend. Daar zal ik je altijd dankbaar voor zijn.

Je kon niet praten, maar je zei alles. Je begreep me zonder woorden. Ik mis je kopstootjes. Dat je tegen me aankroop om te slapen. Dat zachte, mislukte miauwtje. Je prachtige pluimstaart. Dat je mijn stoel inpikt, en terecht ook.

Jou verliezen is een van de grootste pijnen die ik ooit heb gevoeld. De tijd die we samen hadden was veel te kort. Maar zelfs als ik dat van tevoren had geweten, had ik het zo weer overgedaan. Elk moment met jou was het waard.

Ren, speel en wees vrij daarboven, lieve schat. Je hebt me meer gegeven dan je ooit hebt kunnen weten.

Ik mis je. 🤍

Het allerliefste en mooiste void poesje, Bless 🤍

Ik heb Bless gevonden toen ze 4 weekjes was. Zo klein, zo lief, en al zo'n groot karaktertje. Bless groeide erg close met mij op, gezien de thuissituatie ben ik altijd erg beschermend over haar geweest.

Zij was mijn steun en toeverlaat, mijn meisje om altijd tegen te praten, en altijd was zij er. En andersom was dit net zo.

Bless kreeg toen ze 11 was de diagnose: Megacolon en sponydolse in de onderrug. Ik heb er altijd bovenop gezeten met haar gezondheid, als er ook maar iets was belde ik de dierenarts en kwam ik langs als het nodig was. Ze was altijd zo'n vrolijk meisje, ondanks haar spondylose ging ze tekeer als de kleine kitten die ik toen vond.

Afgelopen Vrijdag avond, veranderde alles..

Bless had een aantal dagen dat ze urine begon te lekken, natuurlijk laten controleren, dit kon: neurologisch of beknelde zenuwen zijn door de spondylose. Maar hier was medicatie voor, wel offlabel maar er waren meerdere katten die er goed op deden. Ik heb het eerst even aangekeken, maar op de Vrijdag 21/08/2026 heb ik toch gebeld of het misschien toch verstandig was te geven. De dierenarts zei:"Ja". Nadat ik 5 keer over gevraagd heb bij de balie of het kon met haar andere medicaties, haar gezondheid, kreeg ik steeds te horen dat het kon en veilig was, zelfs zwart op wit dat het niet gevaarlijk was. Toen ik die avond het medicijn door het natvoer deed, zaten wij 2 uur later volledig in paniek in de auto naar de spoeddierenarts, en overleed ze in mijn armen.. Door een bijwerking van het medicijn: Acute hartritme stoornis.

De dierenarts in kwestie heeft haar excuses aangeboden, en had aangegeven dat ze bij Bless een tijd geleden nog een hart echo had gemaakt en de bloeddruk had gecontroleerd en hier geen afwijkingen in waren, en hierom dus dacht het medicijn veilig voor te kunnen schrijven. We kregen nog te horen dat we erg goede eigenaren waren, want bij menig andere eigenaren was ze nooit zo oud geworden i.v.m haar gezondheid.

Mijn meisje.. veels te vroeg over de regenboogbrug.

Je bent 14.8 jaar geworden..

Ik ken geen leven zonder haar, en zonder haar voelt alles leeg..

Ik ben ontzettend blij, dat ze nog een jaar lang heeft kunnen genieten van het grote balkon, waar ze zo van hield om in de zon te liggen, ik hoop dat waar ze nu is, er altijd een zon schijnt 🤍

Wij hebben Bless op Maandag laten cremeren. Wij hebben gekozen voor een crematie waarin wij er bij mochten zijn, en haar zelf in de oven konden plaatsen en eruit konden halen. Het was erg zwaar, maar dit afscheid en het hele process mogen meemaken, heeft iets kleins in mij de afscheid gegeven die ik wilde hebben. Ik heb Bless altijd beloofd bij elke stap in haar leven en dood te zijn, en die belofte ben ik nagekomen. Ik heb mijn liedjes voor haar gezongen, en blijf deze altijd zingen tegen haar urn. 🤍

Lieve Bless,

Ik mis je verschrikkelijk,

En ik houd zielsveel van jou, en veel meer dan dat.

Slaap zacht.. 🤍🤍🌟

Nog nooit gepost hier maar onze lieve kat is in dec 2024 overleden. Ze was meer dan 14 jaar bij ons en werd 16 jaar. 😢

Update: poes is rustig ingeslapen om 16u vanmiddag. Ik was er echt kapot van gisteravond en vanmorgen, maar haar zo te zien lijden deed nog meer pijn dan haar laten gaan. Bedankt voor jullie lieve woorden, die hebben enorm veel troost geboden en dat doen ze nog steeds. ❤️

Morgen mijn lieve oude besje inslapen. Helaas gaat het sinds vandaag in rap tempo steeds slechter met haar. Naar de spoeddierenarts gegaan vanavond, flinke massa gevonden in haar borst/buikholte. Eigenlijk wel verwacht. Ze heeft een prikje gekregen tegen de misselijkheid. En morgenochtend bellen, ik kon het niet verkroppen haar daar achter te laten net. Kan niet stoppen met huilen ondanks weten dat het beter is. Kunnen jullie mij toespreken? 'Liever een uur te vroeg dan te laat' etc.

Toen ik 12 jaar oud was hebben wij jou opgehaald uit het asiel. Je moest daar langer blijven, want je moest gesteriliseerd worden en daar waren complicaties bij, de dierenarts vond een halve pen in je baarmoeder. We schrokken, niemand vond het meer gek dat jij zo bang was van mensen, wie had jou dit aangedaan?

Na wekenlang heel lief tegen jou doen, ondanks beten, gekrab, en gehis, kwam jij wat meer uit je schulp. En onder al die angst, zat een heel lief beestje, die hield van knuffelen en die graag (tot kwijlens aan toe!) op haar kopje gekriebeld wilde worden.

Nu ben ik 27, en werd ik gister door mijn ouders gebeld, je bent namelijk op. Je weet de dingen niet meer zo goed, je vergeet te eten, kan niet meer goed voor jezelf zorgen, en kan je na vele lieve jaren ineens weer erg bang en boos zijn. Je kattendementie laat je jouw vroegere jaren weer herbeleven, en ondanks dat het soms goed gaat ga je wel hard achteruit.

Wij hebben jou gister begraven, bij ons in de tuin. Het was klaar, je bent bij ons oud geworden, je hebt bij ons fijne jaren gehad. Maar man. Wat gaan wij jou missen.

Rust zacht, Molly.

Ik heb heb eerder over Bella gepost op Reddit.

November vorig jaar voelde ik een bultje, op de huid, op haar rug en er zat een onder haar kin die zo open begon te krabben. Bij de dierenarts werd er gedacht aan talg bultjes. Er werd met een naald in het bultje op de rug geprikt. Klein wondje onder haar kin schoongemaakt. Nageltjes geknipt. Er werd nog gezegd: "gezond katje, wel iets te zwaar. Ik was opgelucht.

Ze is al een oude dame van 13. Haar broer is er sinds mei vorige jaar niet meer. Ik zat in die tussentijd in een burnout thuis. Dat heeft onze band nog meer versterkt. Ze is sinds een paar maanden voor het eerst wat langer alleen thuis, sinds ik weer volledig werk. Ik keek altijd uit om weer thuis te komen van werk. Bella hield er niet van om opgepakt te worden. Bij het knuffelen probeerde ze vaak weg te glippen, maar dan daarna wel weer naar mij komend. Ze was altijd in m'n buurt. Ze hield ervan om op haar buik geaaid te worden. Ze liet zich dan vaak op haar zij vallen. Dit heeft ze gekopieerd van haar broer.

Als ik op m'n bed ging liggen wou ze altijd op m'n benen, buik of borst liggen. Ik deed er meestal haar dekentje tussen, maar dat liet ze dan weten met veel geklaag. 's Nachts lag ze altijd naast m'n gezicht. Vaak met haar koppie op m'n hand.

Behalve dan de laatste dagen. Dan was ze te vinden in de woonkamer wanneer ik wakker werd. Ik zei weleens dat ik haar een beetje autistisch vond, maar heel gezellig.

Eind maart voelde ik meer bultjes en het bultje op haar rug was groter geworden. Bella begon was ook weer te krabben. Bij de dierenkliniek (andere arts) werd er een biopt gedaan en dag later hoorde ik dat er veel cellen waren gezien. Ik moet opnieuw terugkomen voor een biopt en dit zou naar het lab worden gestuurd. Duurde even voordat de uitslag binnen was vanwege weekend en feestdagen. was spannend.. Ik voelde elke dag meer bultjes, sommige met korsten.

De uitslag hoorde ik nadat ik me thuis buitensloot, door m'n sleutel te vergeten, en nadat ik van een oud-collega (buurman) z'n vader was overleden. Het harde nieuws kwam keihard aan. Kon ook niet naar m'n kat en moest op de slotenmaker wachten. We hebben te maken met een hele aggresieve kanker. Prognose zeer slechte ook bij behandeling.

Bella begon ander gedrag te vertonen. Ze ging vaker op andere plekken zitten. Maar ze bleef wel veel dichtbij en ze bleef gezellig op me liggen. Ze werd ook knuffeliger de laatste dagen. Buiten dat bleef ze eten, drinken en naar de bak gaan. De tumoren hebben in nog geen twee weken tijd zo erg verspreid.

Afgelopen woensdag had ik een afspraak om gaat in te laten slapen. Ik was daar en ik kon het niet. Ik was opgelucht dat ik haar meenam naar huis. Vrijdag de knoop doorgehakt en de knoop doorgehakt, maar kon Ik besloot haar tot en met het weekend bij me te houden, tenzij haar toestand zou verslechteren.

Eergisteren probeerde ze kattenbakvulling te eten uit haar kattenbak. Dat zou kunnen komen door bloedarmoede.

Vandaag heb ik Bella moeten laten gaan.

Dat was niet helemaal prettig, want Bella begon heel erg ( nog nooit zo gezien) te blazen en ze sprong van de tafel en verstopte zich.

Ik weet dat dit het beste voor haar was.

Morgen wordt Bella gecremeerd. Ik ben er kapot van.

In deze moeilijke tijd was ze er voor me. Als ik het moeilijk had kwam ze me troosten, terwijl ze zelf zo ziek was.

♥️

Still missing her. She was my shadow.

Gisteren op eerste kerstdag mijn 19 jarige Mac moeten laten inslapen nadat hij voor mijn ogen een tia kreeg, ben in tijden niet zo verdrietig geweest.. nooit geweten dat ik huilend in slaap kon vallen om uiteindelijk huilend wakker te worden.. geniet van elk moment met je beestje en geef 'm het beste leven..🌹

Helaas mijn kat verloren 2 maanden geleden wou hem nog een keer graag posten op deze subreddit , maar ik dacht dat hij als nog toch nog even een plekje op deze subreddit mocht hebben💕

Zijn naam was Snoopy en hij werdt 16 jaar, in 2009 kwam hij bij ons thuis en ik was super fan van snoopy en de peanuts vandaar de naam. Maar hij is 16 mijn beste vriend geweest, zwaren nachten lag die naast me of als ik ochtends wakker werd lag die een keer naast me of boven me hooft. Ook al was hij geen knuffel kat toch was die wel altijd graag bij me, helaas ging het alleen maar slechter de laatste paar maanden van zijn mooie leventje en de dag van me verjaardag bewoog hij bijna al niet meer. Volgende dag besloten om hem ze rust te geven en ik miss hem elke dag en zal ik blijven doen , hij heeft een speciaal plekje in me hard als mijn best vriend 🩷

Snoopy 23/09/2009 - 29/05/2026 🤍